dinsdag 16 mei 2017

Ode aan Annelies

Wie mij persoonlijk al wat langer kent, weet dat ik een toevluchtsoord in Frankrijk heb. Ik ben er afgelopen Pasen weer geweest met de kinderen. In de afgelopen 17 jaar (!) reed ik regelmatig naar Annelies, met of zonder de kinderen. De vriendschap met haar heeft me enorm gevormd. Het harde werken; voor mij een vorm van ver-werken, het eten, de wijn, het aardse, het no-nonsense... ik voel me nog dagelijks verbonden met daar. Vorig jaar kon ik helaas niet bij 'la fête au moulin' zijn, omdat ik me niet goed voelde. Het knikkend nagelkruid, de salomonszegel en de sleutelbloemen in mijn tuin, allemaal import uit Frankrijk, fluisterden mij toen toe: 'teken een ode!' Tien dingen die ik van Annelies heb geleerd. Vorig jaar getekend en opgestuurd.









woensdag 10 mei 2017

Feest in Frankrijk

De kinderen zijn het huis uit, maar oude tijden herleefden afgelopen Pasen. Nu ze allebei hun rijbewijs hebben is een weekendje weg een aantrekkelijke verleiding. We gingen naar Frankrijk, waar ik 17 jaar geleden neerstreek om de relatie met de vader van de kinderen te redden. Het verblijf toen veranderde veel, voorgoed en ten goede, al kwam het tussen mij en hem niet meer goed.

Wahaaa! dit zijn wij! wat een leuk weerzien was dit! bedankt Fleur!

Met de kinderen was het nu natuurlijk een heel ander verblijf; hoewel... het lopen met de ezels, het schilderen van borden... allemaal eerder gedaan en dus heerlijk vertrouwd.

          
 


En ik... ik tekende... ons verblijf in het dorp Mélisey, de kinderen aan de keukentafel aan het werk voor hun studie, de circustent op het terrein van Moulin Begeot, in de auto terwijl de kinderen reden (wát een luxe is dat!) en ik genoot! Van de gesprekken die we hadden, van 'weet-je-nog' verhalen en van nieuwe herinneringen die we hebben gemaakt. Het waren maar 4 dagen, maar we vierden ze!

 

 


 

  
Annelies, Fabian en Fleur, bedankt voor dit geweldige feest!