vrijdag 9 juni 2017

Round Robin

Op één van de scholen waar ik als cultuurcoach werk, werd me gevraagd of ik mee wilde doen met een 'Round Robin project'. Een doorgeefproject waarbij de deelnemers steeds een boekje doorsturen nadat ze er een paar pagina's in hebben gekleurd, geplakt en geverfd. Een soort uitgebreid poëziealbum zeg maar. Een paar juffen vormden met vriendinnen al een viertal en of ik samen met een vriendin voor een zestal kon zorgen. Ja hoor!

In januari begonnen we en nu, na een half jaar, leggen de boekjes hun laatste etappe af, naar huis. Mijn boekje is nog onderweg, maar ik heb wél alle pagina's gefotografeerd die ik heb gemaakt in de andere boekjes. Dit omdat de post nog wel eens je-weet-wel...

Voor de pagina's die ik maakte had ik veel aan Sketchbookskool. Ik ben geabonneerd op hun videokanaal en koop af en toe een online cursus. Ik zag het Round Robin project dan ook vooral als mogelijkheid om veel verschillende technieken en materialen te gebruiken. De onderwerpen baseerde ik op wat ik las over de eigenaar van het boekje en ja; dat was soms lastig en moeilijk, maar het was vooral veel fun! Elke pagina was als een feestje waarvan ik vooraf niet wist hoe ik de slingers zou ophangen. Een echte surprise party dus. Hieronder een selectie van wat ik maakte.

p.s. De vage teksten schreef ik met watervaste inkt; daarna een dun laagje acrylverf erover en verder werken met stempels, potlood, pen, inkt, waterverf en wat ik maar kon vinden.



























woensdag 31 mei 2017

Spuug (en zand)

Gisteren werd er gewerkt in de straat. Ik hoorde mannenstemmen, maar wat ze aan het doen waren drong niet tot me door. Om thuis te kunnen werken heb ik me leren afsluiten voor kinderstemmen, televisiegeluid, miauwende katten, binnenkomende appjes (ping!) en blijkbaar ook voor schoffelende mannen van de gemeente. Helaas.

Huisgenoot J. kwam thuis van zijn werk. Ik citeer hem maar even niet. Ik wilde liever niet gaan kijken, maar ging natuurlijk toch. Wat ik in de loop van de jaren dat ik hier woon liefdevol heb proberen aan te leggen was rücksichtslos 'schoongeveegd'. Als compensatie voor de grafbakken die in menig voortuin worden aangelegd (veel steen, weinig groen) heb ik destijds heel bewust gekozen voor een 'gemengde haag met onderbegroeiing'. Veel dieren vinden er voedsel en schuilmogelijkheden; het winterkoninkje en de egel zijn vaste bewoners.

Uit mijn oprit heb ik destijds wat tegels gehaald en ik heb er stokrozen, vrouwenmantel en gladiolen geplant. Ik weet dat je gladiolen erg lelijk kunt vinden, ik heb er menig discussie met huisgenoot J. over gevoerd. Maar hoe kun je ze wegschoffelen alsof het onkruid is? Dat snap ik dus écht niet.

De teunisbloemen. Magisch om 's avonds met kinderen te bekijken; je ziet de bloemen opengaan en ze ruiken heerlijk. Er komen onmiddellijk bijen op af en als je geluk hebt de kolibrievlinder. Je kunt er het boek 'opblijven voor de teunisbloem' van Maya Roozen op naslaan. Ze zijn ongenadig weggeschoffeld.

Knopig helmkruid (fantastisch voor bijen en hommels!) had ik samen met teunisbloemen en stokrozen aan de voet van de bomen in de straat geplant/gezaaid. Dat leek me beter dan een stoffig, saai, kaal vierkant met enkel wat hondendrollen als decoratie. De plantjes zijn allemaal weg!

Aan de overkant van de straat is een hele band anemoontjes onder de kastanjeboom weggeharkt. Gelukkig hebben ze al gebloeid, maar wat voor zin heeft deze kaalslag?

Wie het weet mag het zeggen.

Dit zijn de momenten dat ik de Franse bloemenbermen intens mis. Ik word heel verdrietig dat kennis over de natuur verdwijnt. Dat ondergroei bij hagen en bomen zinvol is, ook in de bebouwde kom. Dat we de bijen écht moeten helpen daar waar het kan. Ik kan het de mannen niet echt kwalijk nemen; het zal allemaal wel beleid zijn, iets met afwatering (kletskoek) en riolering ofzo. Ik spuug op de verstening, de truttigheid, de correctheid en de daarbij horende Roundup-spuitende en bladblazende medemens.

Een dag later gaan we nog eens kijken. De bult groenafval ligt er nog (waarom?). Ik vis er een complete vrouwenmantelplant uit en nog wat lijken. Om ze zichtbaar te maken bega ik een overtreding, want stoepkrijten op de openbare weg is verboden in Zuidhorn. Krijg ik nu een procesverbaal?

Zand (vervolg 8 juni 2017)
Een telefoontje. Van de gemeente. Een afspraak voor een gesprek.
Koffie, thee en uitwisselen van beleefdheden als 'fijn dat u er bent' en 'bedankt voor de uitnodiging'.
De gemeente als goede vriend, geïnteresseerd in beweegredenen en op zoek naar gemene delers. Ik en huisgenoot J. zijn bereidwillig en allang niet meer zo verdrietig over het verlies van onze stokrozen. Ik denk dat we boffen. Enorm enthousiaste en bevlogen ambtenaren die ons vertellen over maaibeleid, natuurparken en hoe dat gaat in zo'n wijk. Met mannen die schoffelen. Dat dit een incident is dat niet had moeten plaatsvinden. Wij vertellen ook. Dat we het zo fijn vinden dat de wilde hyacinten in een gemeenteperk gedoogd worden. Dat ons dorp best groen is. Dat we het voormalig schoolterrein in Zuidhorn al hadden gespot als mooie nieuwe natuurplek. Als het aan deze mensen ligt komt het wel goed hier in de gemeente. Eén klein dingetje raakt me diep. De nieuwe school is (nog) niet ingegaan op het schooltuinenaanbod. Ik denk aan de Toermalijn (5 jaar geleden alweer). Met de schoolkippen en de moestuin. Auw. Zand erover, gauw!

van links naar rechts: Vrouwenmantel (Alchemilla mollis), Gladiool (Gladiolus), Stokroos (Alcea rosea), Teunisbloem (Oenothera). niet op de foto: Knopig helmkruid (Scrophularia nodosa)


de bamboestok die te wachten staat op de stokroos die er niet zal zijn dit jaar




dinsdag 16 mei 2017

Ode aan Annelies

Wie mij persoonlijk al wat langer kent, weet dat ik een toevluchtsoord in Frankrijk heb. Ik ben er afgelopen Pasen weer geweest met de kinderen. In de afgelopen 17 jaar (!) reed ik regelmatig naar Annelies, met of zonder de kinderen. De vriendschap met haar heeft me enorm gevormd. Het harde werken; voor mij een vorm van ver-werken, het eten, de wijn, het aardse, het no-nonsense... ik voel me nog dagelijks verbonden met daar. Vorig jaar kon ik helaas niet bij 'la fête au moulin' zijn, omdat ik me niet goed voelde. Het knikkend nagelkruid, de salomonszegel en de sleutelbloemen in mijn tuin, allemaal import uit Frankrijk, fluisterden mij toen toe: 'teken een ode!' Tien dingen die ik van Annelies heb geleerd. Vorig jaar getekend en opgestuurd.









woensdag 10 mei 2017

Feest in Frankrijk

De kinderen zijn het huis uit, maar oude tijden herleefden afgelopen Pasen. Nu ze allebei hun rijbewijs hebben is een weekendje weg een aantrekkelijke verleiding. We gingen naar Frankrijk, waar ik 17 jaar geleden neerstreek om de relatie met de vader van de kinderen te redden. Het verblijf toen veranderde veel, voorgoed en ten goede, al kwam het tussen mij en hem niet meer goed.

Wahaaa! dit zijn wij! wat een leuk weerzien was dit! bedankt Fleur!

Met de kinderen was het nu natuurlijk een heel ander verblijf; hoewel... het lopen met de ezels, het schilderen van borden... allemaal eerder gedaan en dus heerlijk vertrouwd.

          
 


En ik... ik tekende... ons verblijf in het dorp Mélisey, de kinderen aan de keukentafel aan het werk voor hun studie, de circustent op het terrein van Moulin Begeot, in de auto terwijl de kinderen reden (wát een luxe is dat!) en ik genoot! Van de gesprekken die we hadden, van 'weet-je-nog' verhalen en van nieuwe herinneringen die we hebben gemaakt. Het waren maar 4 dagen, maar we vierden ze!

 

 


 

  
Annelies, Fabian en Fleur, bedankt voor dit geweldige feest!

zaterdag 25 februari 2017

Rotterdam

Het jaar 2017 begon met een paar dagen Rotterdam. Een beetje verlaat huwelijksreisje was het. Een trip down memory lane voor J. en een culturele boost voor mij. Met genoeg tijd om te tekenen. In dit blog een paar van mijn tekeningen. Ik maakte ze in een accordeon boekje dat na drie dagen vol was. Onderaan een filmpje van hoe het geheel eruit ziet...