zaterdag 10 december 2016

Ode aan Jente

Kleine jongetjes worden groot. Gelukkig gaat dat heel geleidelijk zodat je als moeder een beetje kunt wennen aan het niet meer gekust willen worden bij een afscheid of weerzien, aan het slapen zonder knuffels, aan het alleen op vakantie willen enzovoort. Maar nu is het dan zover. Na 18 en een half jaar woont Jente op kamers. Voor mij het moment om terug te kijken; wat heeft Jente mij geleerd? En dus ben ik in de kist met foto's gedoken en zie ik hoe we eropuit trokken, geld of geen geld, weer of geen weer. Naar een waddeneiland, Frankrijk of Rome. Wat hebben we veel met elkaar meegemaakt! Het voetbalveld is momenteel de plek waar ik de meeste kans heb hem te zien, druk als hij is in zijn steeds groter wordende wereld. En dan zie ik hem toevallig fietsen, in de schemering, op weg om de trein van 17.00 uur te halen, voetbaltas over zijn schouder... daar gaat ie.

De Ode aan Jente heb ik gemaakt, net als die voor Sil (in februari dit jaar) in een zine, een uit één papier gevouwen boekje, A5 formaat. Hoe gaaf het is om een Ode te maken voor iemand heb ik van Lou Niestadt geleerd.