donderdag 21 juli 2016

Vrouwenpijn

Begin februari 2016. Een bericht van een vriendin: er is een BBC uitzending die je misschien interessant vindt. My Baby, Psychosis and Me. Over een Britse arts die vrouwen behandelt in een speciale kliniek die na de geboorte van hun kind psychotisch worden. Zeer indringend gefilmd. En hoewel ik jaren geleden mijn verhaal al eens anoniem gedaan heb in een tijdschrift, voel ik toch weer de behoefte om er 'iets' mee te doen. Omdat ik vragen heb aan de arts uit de documentaire en ik nieuwsgierig ben of er hier in Nederland al een andere benadering mogelijk is. Anders dan: pillen erin.

Myrthe van der Meer schetst in de boeken PAAZ en UP een voor mij zeer herkenbaar beeld van de gesloten en open afdelingen van een psychiatrische kliniek. Omdat het vrij recente boeken zijn denk ik dat er waarschijnlijk niet veel veranderd is in de afgelopen 21 jaar: psychiaters schrijven pillen voor, psychologen graven in het verleden en willen woorden. Tja. Voor mij is het lang geleden, maar de herinneringen zijn scherp. Voor nu heb ik het gelaten bij een tekening (links).


De tekening rechts maakte ik na een tweede televisie-uitzending, begin maart. Bij Radar stond de sterilisatiemethode Essure centraal. Véél vrouwen hebben véél vage klachten die in verband lijken te staan met de metalen veertjes die in de eileiders zijn aangebracht. Heel toevallig zat ik de middag voor de uitzending bij de huisarts met deze vage klachten. Zij wees me op de uitzending en regelde alvast een doorverwijzing naar mijn gynaecoloog. Die geloofde (toen nog) dat er geen relatie mogelijk kon zijn en dus ging ik terug naar de huisarts. Inmiddels had ik via Facebook contact gezocht met de vrouwen van de uitzending; zij zijn fantastisch in het informeren, coördineren en registreren en konden me de naam van een specialist in Heerenveen geven. Helaas moest ik erg lang wachten voor een intake daar en vervolgens moest ik nog veel langer wachten... op een operatiedatum. Want de veren moesten eruit.

Een nieuwe fase brak aan: mijn hoofd leek 'mistig'. Alsof er tussen mij en de rest van de wereld een barrière was ontstaan. Concentratie van nul, vergeetachtig en moe... zo eindeloos moe.


De pijn in mijn rug was naast de vermoeidheid het ergst. Tegen de abnormaal zware bloedingen had ik pillen van de huisarts die me goed hielpen. Hoewel ik vanaf het moment van de uitzending niet twijfelde over het wel of niet laten verwijderen van Essure bleken er toch duiveltjes in mijn hoofd te wonen, die me uit mijn evenwicht probeerden te brengen. Die steeds in mijn oor lispelden: 'wat als het niet Essure is...' en  'wat als de pijn die je voelt tussen je oren zit...'. 



Nu is het eind juli en is het bijna zover. Ik zie op tegen de operatie en gelukkig herinner ik me een lied dat een vriendin ooit zong over paniekvogeltjes. Ze liet zingend de kleurige vogeltjes aan linten heel hard om zich heen vliegen en dat beeld tovert iedere keer als ik eraan denk een glimlach op mijn gezicht. Weg paniek. Wat blijft is dat wisselvallige gevoel, half tot zwaar bewolkt, terwijl de wereld zweet en zucht van de hitte. Er aanslagen gepleegd worden en een coup neergeslagen. De Tour is bijna afgelopen.


Het vrouw-zijn; het moeder-worden en het voorkomen van het opnieuw moeder-worden was voor mij niet zo simpel. Het heeft me heel veel pijn en ellende bezorgd. Achteraf had ik sommige dingen anders moeten aanpakken, kritischer en assertiever moeten zijn. Maar het heeft me uiteindelijk gemaakt tot wie ik ben en dat maakt dat ik heel zeker weet dat ik er niets van had willen missen. Vanaf volgende week kan het alleen maar beter worden.