dinsdag 1 april 2014

Drumstokje

Al best lang volg ik op Twitter een boel onderwijsmensen en ook op Facebook en LinkedIn zie ik regelmatig de meest fantastische berichten langskomen. Berichten over geweldige ontdekkingen, nieuwe inzichten of oude concepten die heus nog wel actueel zijn. Ik doe er zelf enthousiast aan mee, maar soms word ik er ook een beetje moe van.

Al die 21ste century skills waar je tegenwoordig mee bezig moet. Pffff....
In schril contrast daarmee staat de materie waarin ik me dit jaar iedere woensdag vrijwillig onderdompel. Niks geen nieuwe zangtechnieken, toonladders of modieuze harmonieleer. Ik word vakspecialist muziek en daar is weinig moderns aan.

Vroeger werd er meer gezongen, speelde bijna iedere basisschoolleerkracht een instrument en kreeg je op de PABO nog behoorlijk wat uren muziekdidactiek. Vond ik overigens een vreselijk vak. Het is niet zo dat muziek geen rol meer speelt in het dagelijks leven van kinderen. Integendeel. Muziek omringt ons allemaal en we zijn allemaal muzikaal actief, meestal als luisteraar.

Op het Prins Claus Conservatorium in Groningen leer ik veel. Van de (gast-)docenten, de studenten die leren voor Docent Muziek en mijn medecursisten. Het is een wereld op zich. Jonge mensen die leven voor de muziek. Muziek die niet altijd nieuw is, maar wel door een nieuwe generatie wordt gespeeld.

In de klassen waar ik kom gebruik ik soms 'oude' muziek. We fluiten mee met de koekoek van Saint-Saƫns of dansen op muziek van Moessorgski. Mijn zoon zong vorige week met de hoogste klassen van het Parcivalcollege in Groningen de Carmina Burana in de Oosterpoort. "Vet gaaf mam!".

Oud is niet per definitie goed of beter. Nieuw is dat ook niet. Maar een gezonde mix kan heel verrijkend zijn. Of zoals het samenkomt in ons lokaal in het conservatorium waar het smart-board alleen maar beschreven kan worden met... een drumstokje.