dinsdag 11 februari 2014

Op niveau

In mijn aantekeningenboekje staat:

Blog 1
Dekkers brief
Denemarken
Freinet

Kennelijk was ik van plan iets te schrijven.
Jammer genoeg heb ik het zó lang laten liggen dat ik me van Dekkers brief niets herinner. Hij heeft inmiddels ook weer andere brieven geschreven natuurlijk. Brieven waar ik onmiddellijk van in de pen wil klimmen en dat dan toch niet doe, omdat er belangrijkere dingen te doen zijn, zoals lesgeven ofzo. Toch denk ik dat ik nog wel een beetje weet waar ik over wilde schrijven.

Over dat we kinderen niet te vroeg in niveaugroepen moeten indelen.

Ai. Wat zeg ik nu?! Net nu de CITO eindtoets wordt afgenomen, kijk ik in mijn boekje en denk; ach vooruit maar weer. Laat ik mijn titel als 'edublogger' eer aan doen vandaag. Kinderen niet op niveau indelen. Terwijl het hele Nederlandse onderwijsland dat dus wél doet. Het liefst met voor ieder niveau een eigen school. En ergens is dat logisch, want met O.S.M. (ons soort mensen) lijkt het leven zoveel makkelijker. Je voelt elkaar aan, hebt dezelfde interesses, leert op dezelfde wijze etc. En toch.... De wereld is vol met mensen die 'anders' zijn en we delen echt véél meer met elkaar dan alleen de Oranjevreugde tijdens Olympische spelen. Geloof mij.

Freinet had goed door dat in de klas sociale vaardigheden worden opgedaan die belangrijk zijn voor het leven buiten de schoolmuren. De school als veilige oefenplaats, waar je als kind leert omgaan met
verschillen en waar duidelijk wordt dat je als individu misschien niet alles kunt, maar als groep tot veel in staat bent. Een plek waar iedereen zijn of haar talent ontwikkelt, op welk niveau dan ook. De talenten bestaan naast elkaar en vullen elkaar aan. Samen ben je sterker dan alleen. We hebben elkaar nodig. Hoofd, hart en handen.

Denemarken laat ik even liggen (daar gaan kinderen langer in gemengde groepen naar school), maar ik wil in dit verband nog wel iets zeggen over Randstad. Op zoek naar een baan moest ik vorige week een testje doen waaruit bleek dat ik achtereenvolgens ben: een bedrijfsman, plant, afweger, ondersteuner, zorgdrager, vormer en brononderzoeker. Een voorzitter ben ik niet. Het idee is dat in een goed team alle personages (teamrollen Belbin) vertegenwoordigd zijn. Zo heb ik de klassen die ik lesgaf ook altijd ervaren. Kinderen zijn individuen met persoonlijke voorkeuren en talenten. Die worden op school als het goed is, herkend, ontwikkeld en gecompenseerd. Niet alleen door de kinderen zelf, maar ook door anderen in de groep. Het is belangrijk om te weten en te accepteren van jezelf dat je niet in alles goed hoeft te zijn. Dat anderen, die meer talent hebben voor iets waar jij niet zo goed in bent, niet daarom veel belangrijker zijn dan jij. Want jij kunt weer iets waar zij niet zo goed in zijn.

Met de CITO in de hand sturen we kinderen straks naar scholen die passen bij hun 'specifieke onderwijsbehoeften'. En met ons streven naar een zo hoog mogelijke opbrengst (score) geven we ze daarbij de boodschap dat ze slimmer (beter) of dommer (minder) zijn dan anderen. Met dat idee zullen ze volwassen worden en een maatschappij vormen waar de verschillen tussen mensen belangrijker zijn dan de overeenkomsten.

Dit was blog 1.