zondag 14 december 2014

Wat als 'moet' voortaan 'mag'?

In december moet je best veel.
Je moet een mening hebben over zwarte, witte, regenboog- of clownspiet, opa Piet en het hele koloniaal verleden van Nederland incluis. Op alle scholen moeten er pepernoten gebakken worden. In al je muzieklessen moet je zingen over een paard op het dak, liefst met een dansje erbij zodat er opgetreden kan worden voor de goedheiligman op 5 december. Daarna moeten als de wiedeweerga de kerstbomen opgetuigd worden en moeten de muzieklessen over jingle bells gaan. Scholen zien zich verplicht tot kerstontbijt, dan wel kerstdiner, dan wel kerstmarkt, dan wel kerstfair, dan wel kersttocht of alles samen. Want het is zo GEZELLIG!

Weinig daglicht, weinig buitenlucht, veel suiker en veel spanning. Het is een combinatie die niet bepaald bevorderlijk is voor de gesteldheid van zowel de kinderen als volwassenen die ik in deze periode tegenkom op de scholen. Op het tandvlees sleept iedereen zich naar de kerstvakantie.

Waarin uiteraard ook weer van alles moet. Met familie, vrienden en in mijn geval een oranje vlag.

Als we nu eens zouden besluiten dat dit alles niet MOET.... maar MAG!

Zou het dan al een tikje anders voelen, vraag ik me af?

dinsdag 1 april 2014

Drumstokje

Al best lang volg ik op Twitter een boel onderwijsmensen en ook op Facebook en LinkedIn zie ik regelmatig de meest fantastische berichten langskomen. Berichten over geweldige ontdekkingen, nieuwe inzichten of oude concepten die heus nog wel actueel zijn. Ik doe er zelf enthousiast aan mee, maar soms word ik er ook een beetje moe van.

Al die 21ste century skills waar je tegenwoordig mee bezig moet. Pffff....
In schril contrast daarmee staat de materie waarin ik me dit jaar iedere woensdag vrijwillig onderdompel. Niks geen nieuwe zangtechnieken, toonladders of modieuze harmonieleer. Ik word vakspecialist muziek en daar is weinig moderns aan.

Vroeger werd er meer gezongen, speelde bijna iedere basisschoolleerkracht een instrument en kreeg je op de PABO nog behoorlijk wat uren muziekdidactiek. Vond ik overigens een vreselijk vak. Het is niet zo dat muziek geen rol meer speelt in het dagelijks leven van kinderen. Integendeel. Muziek omringt ons allemaal en we zijn allemaal muzikaal actief, meestal als luisteraar.

Op het Prins Claus Conservatorium in Groningen leer ik veel. Van de (gast-)docenten, de studenten die leren voor Docent Muziek en mijn medecursisten. Het is een wereld op zich. Jonge mensen die leven voor de muziek. Muziek die niet altijd nieuw is, maar wel door een nieuwe generatie wordt gespeeld.

In de klassen waar ik kom gebruik ik soms 'oude' muziek. We fluiten mee met de koekoek van Saint-Saëns of dansen op muziek van Moessorgski. Mijn zoon zong vorige week met de hoogste klassen van het Parcivalcollege in Groningen de Carmina Burana in de Oosterpoort. "Vet gaaf mam!".

Oud is niet per definitie goed of beter. Nieuw is dat ook niet. Maar een gezonde mix kan heel verrijkend zijn. Of zoals het samenkomt in ons lokaal in het conservatorium waar het smart-board alleen maar beschreven kan worden met... een drumstokje.


dinsdag 11 februari 2014

Op niveau

In mijn aantekeningenboekje staat:

Blog 1
Dekkers brief
Denemarken
Freinet

Kennelijk was ik van plan iets te schrijven.
Jammer genoeg heb ik het zó lang laten liggen dat ik me van Dekkers brief niets herinner. Hij heeft inmiddels ook weer andere brieven geschreven natuurlijk. Brieven waar ik onmiddellijk van in de pen wil klimmen en dat dan toch niet doe, omdat er belangrijkere dingen te doen zijn, zoals lesgeven ofzo. Toch denk ik dat ik nog wel een beetje weet waar ik over wilde schrijven.

Over dat we kinderen niet te vroeg in niveaugroepen moeten indelen.

Ai. Wat zeg ik nu?! Net nu de CITO eindtoets wordt afgenomen, kijk ik in mijn boekje en denk; ach vooruit maar weer. Laat ik mijn titel als 'edublogger' eer aan doen vandaag. Kinderen niet op niveau indelen. Terwijl het hele Nederlandse onderwijsland dat dus wél doet. Het liefst met voor ieder niveau een eigen school. En ergens is dat logisch, want met O.S.M. (ons soort mensen) lijkt het leven zoveel makkelijker. Je voelt elkaar aan, hebt dezelfde interesses, leert op dezelfde wijze etc. En toch.... De wereld is vol met mensen die 'anders' zijn en we delen echt véél meer met elkaar dan alleen de Oranjevreugde tijdens Olympische spelen. Geloof mij.

Freinet had goed door dat in de klas sociale vaardigheden worden opgedaan die belangrijk zijn voor het leven buiten de schoolmuren. De school als veilige oefenplaats, waar je als kind leert omgaan met
verschillen en waar duidelijk wordt dat je als individu misschien niet alles kunt, maar als groep tot veel in staat bent. Een plek waar iedereen zijn of haar talent ontwikkelt, op welk niveau dan ook. De talenten bestaan naast elkaar en vullen elkaar aan. Samen ben je sterker dan alleen. We hebben elkaar nodig. Hoofd, hart en handen.

Denemarken laat ik even liggen (daar gaan kinderen langer in gemengde groepen naar school), maar ik wil in dit verband nog wel iets zeggen over Randstad. Op zoek naar een baan moest ik vorige week een testje doen waaruit bleek dat ik achtereenvolgens ben: een bedrijfsman, plant, afweger, ondersteuner, zorgdrager, vormer en brononderzoeker. Een voorzitter ben ik niet. Het idee is dat in een goed team alle personages (teamrollen Belbin) vertegenwoordigd zijn. Zo heb ik de klassen die ik lesgaf ook altijd ervaren. Kinderen zijn individuen met persoonlijke voorkeuren en talenten. Die worden op school als het goed is, herkend, ontwikkeld en gecompenseerd. Niet alleen door de kinderen zelf, maar ook door anderen in de groep. Het is belangrijk om te weten en te accepteren van jezelf dat je niet in alles goed hoeft te zijn. Dat anderen, die meer talent hebben voor iets waar jij niet zo goed in bent, niet daarom veel belangrijker zijn dan jij. Want jij kunt weer iets waar zij niet zo goed in zijn.

Met de CITO in de hand sturen we kinderen straks naar scholen die passen bij hun 'specifieke onderwijsbehoeften'. En met ons streven naar een zo hoog mogelijke opbrengst (score) geven we ze daarbij de boodschap dat ze slimmer (beter) of dommer (minder) zijn dan anderen. Met dat idee zullen ze volwassen worden en een maatschappij vormen waar de verschillen tussen mensen belangrijker zijn dan de overeenkomsten.

Dit was blog 1.