vrijdag 4 oktober 2013

'Juf, kan ie zo wel ademhalen?'

Na een lange zomer van relatieve rust ben ik deze week begonnen aan een nieuwe uitdaging. In één week op 5 scholen 9 groepen kinderen muziekles geven. En dat dit schooljaar 15 keer.

Negen keer zag ik deze week een klas vol kinderen, beetje afwachtend, beetje voorzichtig. Andere kinderen meteen heel direct en behulpzaam. En ik deed negen keer ongeveer hetzelfde praatje. Fijn dat ik bij hen op bezoek mocht komen. Dat ik niet alléén was, maar dat ik iemand bij me had. Maar dat diegene zó verschrikkelijk verlegen was dat ie zich écht niet durfde te laten zien. Maar dat ik er wel een liedje over kon zingen, zodat de kinderen konden horen wie ik meegenomen had. Bla bla bla.

Zingen was tot voor kort niet echt mijn ding. Best raar voor iemand die zich 'muziekjuf' noemt. Maar ik heb in het verleden net iets té vaak gehoord: 'zing jij maar niet', en geloof me; dan hoef je niet zo nodig meer. Maar goed; ik wilde wel. En deed het ook. Op school, in de klas. In de auto of thuis, met mijn gitaar. Mijn kinderen zeiden dan hooguit; 'doe maar niet als onze vrienden er zijn, goed?'.

Voor de opleiding die ik in augustus begon (Vakspecialisatie Muziek aan het Conservatorium in Groningen) moest ik mezelf muzikaal presenteren en geloof het of niet: ik heb gezongen! Inclusief een hoop gegoochel met een bekertje, ook wel bekend als de bijna té populaire Cupsong. Wat een stap heb ik op dat moment gezet!

Deze week heb ik het lied over 'Schrumpie' uit Dansspetters van Maria Speth wel meer dan honderd keer gezongen. Zonder gitaar of andere begeleiding. Met een begintoon ('gele knop juf?') en verder niets. Nou ja, met niets... natuurlijk wél met Schrumpie! Die na tig keer zingen zijn/haar nieuwsgierigheid niet langer kon bedwingen en uit zijn/haar tas kroop om kennis te maken met de kinderen. Zó mooi om te zien dat een piepschuim bol met veren, vilt, een stel oogjes en wat touw onmiddellijk wordt beschouwd als een levend dier. Niet alleen kleuters, maar zelfs kinderen van groep 5 voelden grote empathie voor het schepsel. Ze wezen mij terecht als ik per ongeluk op één van de toch wel onhandige poten van Schrumpie stond. Of vroegen bezorgd of ie niet bang was in de tas. Prachtig.

Vandaag gaf ik mijn vaste muziekgroepje (6 kinderen) muziekles. Van de muziekschool had ik een ukelele meegenomen. De akkoorden had ik mezelf pas gisteravond aangeleerd en dus ging het spelen nog niet heeeel goed. Eén van de kinderen, soms wat onzeker over zichzelf, zag nu mij worstelen en dat leverde een prachtig gesprek op. Over dingen durven en willen kunnen, over doorzetten, dapper zijn, maar ook over verdrietig zijn als het niet gelijk lukt. Mooi hoor! Stappen zetten, en blijven zetten. Hoe eng ze ook zijn. Desnoods met een marionet erbij voor morele steun, op wie je lekker je eigen tekortkomingen kunt projecteren. Heerlijk!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen