woensdag 21 november 2012

Schier

Voor mij is Schiermonnikoog een soort Toevluchtsoord. In tijden van geestelijke nood is een uitstapje naar dit eiland een manier om fysiek afstand te nemen van alle drukte en stress. Die laat ik dan in Lauwersoog achter. Ik heb het geluk dat mijn broer al jaren voordelig een huisje kan huren via zijn werk en mijn ouders en ik maken daar dankbaar misbruik van. Meestal waai ik alleen in de weekenden langs, met of zonder de kinderen. De anderen zijn er dan al. Door de grote regelmaat zijn er allerlei routines ontstaan en het begint al met de koffie op de boot, de flauwe sms-berichten over en weer en het zwaaien naar het ontvangstcomité op de pier. Routines zijn fijn, je kunt op ze rekenen en als ze over datum zijn, kieper je ze overboord. Dat doe ik ook met principes. Heerlijk.

Schiermonnikoog betekent voor mij; lopen. Over de dijk, langs de duinen, het strand, de kwelders. Boven het vasteland een strook met bewolking, maar boven het eiland blauwe lucht. Waar een paar jaar geleden nog zee was, is er nu een soort binnenmeer ontstaan en zijn er hoge zandbanken en stuifduinen gevormd. En waar stuifduinen waren vóór de grote storm, zijn ze nu weer verdwenen. Het landschap verandert. Net als mijn leven. Met elke stap die ik zet laat ik het verleden verder achter me en is de toekomst met alle onzekerheden, weer ietsje dichterbij. Lopen is fijn. Tenzij je een zware rugzak draagt en een wiebelige wervelkolom hebt, dan loop je de dag erna niet meer zo lekker, maar dat terzijde.

Veranderingen dus. Die ik al lopend bespreek met mijn familieleden. Ook dat is fijn. Je spreekt je zorgen en twijfels uit en weg zijn ze. Neem mijn vorig verhaal, over de markt. Je zou gezien de ophef over de pogingen van de regering tot nivellering denken dat Nederland veranderd is in een Mega Egoïstisch Intolerant Land. Met Geslaagden, want immers altijd hard gewerkt, die de Mislukkelingen, dom, lui en werkloos, niets gunnen en enkel met hun dikke vinger nawijzen: 'eigen schuld, dikke bult'. Succes is immers maakbaar. De reacties op mijn blog: bemoedigende woorden, tassen met groenten en fruit aan de achterdeur, kranten in de brievenbus, laminaat en vloerbedekking voor de kamer van mijn zoon, een date (wie weet is het de prins op het witte paard en nee, niet Sinterklaas) en vanavond nog een tas met heerlijk brood vertellen me gelukkig ook een ander verhaal. Een mooi verhaal. Een soort SinterMaartenKerstmedley. Het betere Regeerakkoord, zeg maar.

Op Schier. Mijn hond jaagt de fazanten op, ik klim op een duin en tel de vallende sterren. Ik wens dezelfde wensen als altijd. De tweede dag van mijn verblijf wil ik vogels gaan kijken, maar het is mistig. Zo mistig dat blijkt dat ik voor niets het zware statief heb meegebracht, na jaren dat ik het wel mee wílde nemen, maar steeds vergat. Tja. Koffie dan maar. En terwijl de mist overgaat in de schemering moet ik alweer terug naar de boot, naar de vaste wal. Dag Schier.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen