vrijdag 12 oktober 2012

Er was eens... (2)

Er was eens een juf. Dat was een mens, gewoon net als jij en ik. Met gevoel enzo. Soms was ze boos, bijvoorbeeld en vooral op zichzelf, en soms was ze vrolijk, omdat het bijvoorbeeld een Topdag was. Het was best vaak een topdag. Dan had ze in het dagboek op school geschreven dat het 'een leuke dag' was geweest. Want er was veel gedaan, gespeeld, geleerd. De kinderen hadden het goed gehad met zichzelf en met elkaar. Zij dicteerden haar: 'het was een leuke dag'.

Maar nu was het voor het zoveelste jaar op rij onduidelijk wie er na de zomer haar collega's zouden zijn. Dat maakte haar boos. Boos op de wereld en boos op zichzelf. Was het zo simpel als de bedrijfsarts zei: 'stap er maar uit'? Nee, natuurlijk niet. Ze was verknocht aan het schooltje, zag de potentie ervan, het USP (Unique Selling Point). Klein, maar fijn. Mits.... de voorwaarden in orde waren. En daar wrong de schoen. Collega's behoorden immers tot de voorwaarden. En collega's zijn ook mensen. Met gevoel enzo. Het is heel modern, professioneel en flexibel om mobiel te zijn en op iedere school te kunnen werken, maar de meeste mensen willen en kunnen dat helemaal niet. De juf wist dat, want dat had ze gezien. Al die overplaatsingen. Het kon mensen onzeker of onverschillig maken, had ze gezien. Of boos. En ook als het goed ging, kostte het tijd. Tijd om te wennen, tijd om te hechten. Zij was gehecht, misschien wel ietsje té. Zij had de kinderen en haar collega's in haar hart gesloten en was ervan overtuigd geweest dat dat goed was. Zeker na het verhaal van meester Kanamori. En nu moest zij eruit? Omdat er niet aan de voorwaarden voldaan kon worden? Omdat zij haar zorgen daarover had uitgesproken? Omdat haar aanwezigheid schadelijk zou zijn voor de instelling?

De boosheid had ook een plekje in haar hart veroverd en zat daar koppig in een hoekje. Af en toe deelde de boosheid steken onder water uit en trapte de juf op haar ziel. Dan verkrampte haar rug en knalden de tranen uit haar hoofd. Dan keek ze naar het kunstwerk aan de muur met daarop de tekst: 'spreken is zilver, schrijven is goud'. Een cadeautje van een bevriende Freinetwerker. Om de boosheid in haar hart een lesje te leren besloot de juf te schrijven. Te schrijven, tot alles beschreven zou zijn en daarmee alles gezegd.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen