zaterdag 6 oktober 2012

Er was eens... (1)

Er was eens een schooltje, in het lief landelijk groen. De paarden van de buren hingen met hun hoofd over het hek rond het schoolplein. Spechten roffelden in de populieren en de uilskuikens keken nieuwsgierig vanuit de boom naar de spelende kinderen onder zich. Die knikkerden, voetbalden of werkten in hun moestuintje. Onder het afdakje bij de fietsen stonden de leerkrachten.

De meesters en juffen van het schooltje maakten zich zorgen. Eigenlijk al sinds ze op het schooltje waren komen werken. De één nog maar sinds kort, de ander al wat langer. Het schooltje had een lange geschiedenis van gerommel en gedoe. Gedoe met directeuren en gerommel met personeel. Er was veel verloop geweest, gedwongen overplaatsingen, ontslag én er was de laatste jaren steeds minder formatie beschikbaar gesteld waardoor het werk gedaan moest worden door steeds minder mensen. Dit werd 'flexibele schoolorganisatie' genoemd. En dat was niet alles; er was ook nog De Visie.

Het schooltje wilde graag de kinderen zien, écht zien. Niet zoals de retoriek van het tekstbureau dat de schoolgidsteksten schreef met kreten als 'het kind centraal'. Maar de kinderen zien, inclusief de niet in Citoscores vast te leggen angsten, verlangens, wensen en mogelijkheden van de kinderen. De kinderen die 's morgens met het thuis nog onder hun arm de school binnen stapten. Het schooltje wilde met deze kinderen werken, met hun ouders, met hun wereld. Maar zo eenvoudig was het niet. Er moesten prioriteiten gesteld worden. Want dat werken met kinderen en hun verhalen was wel leuk en leverde wel mooie leermomenten op, maar eerst moesten de achterstanden weggewerkt worden. De opbrengsten omhoog. Hogere doelen, ambitie weet je wel. Een gemotiveerd team was er nodig. Een impliciete boodschap dat de huidige juffen en meesters niet de juiste instelling hadden. Langzaam werd duidelijk dat op één juf na al het personeel gewieberd zou worden. De juf zag het niet meer zitten, want ze had dit eerder meegemaakt. Ze werd op professionele wijze begrepen, maar kreeg geen antwoord op haar vraag 'hoe nu verder?'

Het was stil onder het afdak bij de fietsen. Alles was al tienduizend keer gezegd, de leerkrachten waren uitgepraat. Wat moesten ze nog zeggen? Ze keken naar de kinderen. Ze kenden ze zo goed, alle eigenaardigheden. De nukken, de grillen. De verrassende verzinsels, de verdrietjes. Spontane schoolpleinfeestjes. 'Juf wil je taart?'. Maar daar had juf geen tijd meer voor; de pauze was eigenlijk al lang voorbij... nog langer buiten blijven zou ten koste gaan van de efficiënte leertijd.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen