maandag 10 september 2012

Spijbelen van de wereld

Het is 3 minuten voor 3, op maandag 10 september 2012. Mijn eerste blog. Wat onwennig, aarzelend en zenuwachtig ben ik. Precies het gevoel waarmee ik al enkele maanden opsta en ook weer naar bed ga. Ik heb last van onzekerheid, verwarring en twijfels. Ik vlucht in fietsen, hardlopen, piano en gitaar spelen, schilderen en nu bloggen. De paar opdrachten die ik had, probeer ik zo goed en zo kwaad als het gaat te volbrengen. En verder is het zoeken. Onder ogen zien. Proberen. Vallen en weer opstaan. Orde proberen te scheppen in de chaos. In mijn huis, waar dat met 2 pubers, een hond en 3 katten, niet makkelijk is en in mijn hoofd. Dat laatste is het lastigst. Vandaar dit blog.

Vorige week ben ik een paar dagen in Drogeham geweest. Ook daar twijfels. Kan ik dit wel? Moet ik niet wat? Wat als de kinderen die hier komen, getraumatiseerd en beschadigd, het hier niet vinden? Wat dan?

Ik was dit weekend op Schier. Daar voelde ik zo duidelijk dat ik rust nodig heb. Bij thuiskomst constateerde ik dat mijn agenda vol staat. Met deels erg leuke dingen hoor; wie wil er nou niet naar Kanamori? Of naar een conferentie van Kind van Nature. Maar rust. Niets doen. 's Ochtends het gevoel hebben dat alles nog mogelijk is, de dag open en blanco voor je ligt. Boven mijn computer hangt een oude column van Pieter Hilhorst. De titel is 'spijbelen van de wereld' en gaat over mensen die dit extreem ver doorvoeren. Het betere 'nu even niet', zeg maar. Hoewel ik de neiging van struisvogels ken, wil ik niet langer vluchten. Ik ga de was ophangen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen