woensdag 19 september 2012

Geluk

Vorige week had ik het geluk naar twee bijzondere mensen te mogen luisteren. Meester Kanamori uit Japan en Claire Warden uit Schotland. Heel enthousiast en vol humor vertelden zij over wat zij belangrijk vinden voor de ontwikkeling van kinderen en de omgang met volwassenen. In mijn notitieboekje schreef ik kreten als:

'alles draait om de relatie'
'er is altijd nog wel een plekje in je hart voor iemand erbij'
'als één kind niet gelukkig is, is niemand gelukkig'

en ook:

'het spelen is teveel gepedagogiseerd'
'een kind springt echt niet in een regenplas om zijn/haar motoriek te oefenen'
'volwassenen die delen in de verwondering van kinderen maken de ontdekkingen waardevol'

Gelijkgestemden ontmoette ik. Heerlijk. Vaak moest ik tijdens de lezingen denken aan de Kanamori's in Den Horn, of de prachtige Claire Warden taferelen rond de Toermalijn. Zo jammer dat het schooltje er niet meer is. Want dat is gelijk ook het grootste nadeel van werken met kinderen à la Kanamori. Het hartzeer dat ik voel nu ik niet meer kan werken met al die kinderen die nog steeds in mijn hart wonen. Tamelijk hartverscheurend. De ouders probeerden me vorig jaar te troosten met een prachtige quote van dr. Seuss: 'huil niet omdat het voorbij is, maar lach omdat het gebeurd is'. En dan prijs ik me gelukkig dat ik hun juf mocht zijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen