vrijdag 28 september 2012

Leren we hier wel wat?

Leren we hier wel wat? Vraagt één van de studenten me. Want ja; we hebben hier geen boeken, geen schriften, geen huiswerk. We gamen alleen maar wat. We doen eigenlijk niets. Hier is de Buitenplaats, sociocratische school. Open gegaan in de eerste week van september. Particuliere school, draaiend op vrijwilligers.

De eerste week hebben we elkaar leren kennen, hebben we elkaar verhalen verteld over hoe erg het was op vorige scholen, hoe verdrietig en boos we waren. Wat we écht niet kunnen, maar ook wat we wel fijn vinden om te doen. We zoeken, tasten af, proberen, vallen en staan weer op.

Er zijn aanvaringen, met elkaar en met onszelf. Want je vervelen; is dat wel oké? En wat moet je als je niet in je eentje wilt zijn, maar het toch bent. En dan zijn we een beetje gewend en komt er een nieuwe student, want zo noemen we de leerlingen hier. Het proces begint opnieuw. Soms gebeuren er dingen die slechte herinneringen naar boven brengen en dan is er angst. Zal het dan toch opnieuw ook op deze school fout gaan? Voor ons begeleiders geldt dit allemaal net zo. Ook wij worstelen en twijfelen. Moeten ons ontdoen van oude patronen en vastgeroeste ideeën over wat een school is.

En dan lopen we. Om het dorp te verkennen, het speelbos te zoeken (en niet te vinden, in eerste instantie), de koeien te zien, het hertenmannetje te bekijken, de hond uit te laten. En dan praten we weer. En we vinden een dode mol met maden (wat doen die daar?), we verbazen ons over de hond van boer Thom die een andere weg kiest, maar toch steeds bij ons blijft. Krijgen een kletspoot, ontdekken heel kleine beestjes in het hooi, die we onder de microscoop bekijken. Op een nog narokend bergje as op de vuurplaats achter de boerderij maken we opnieuw vuur om een experiment te doen; water koken in een papieren bakje. Het lukt, bijna.

Wat ook lukt, en steeds beter gaat, zijn de schoolkringen; wat een ontdekking dat we alleen besluiten nemen waarmee iedereen kan instemmen. Er wordt net zolang gesleuteld aan de besluiten tot we allemaal geen bezwaren meer hebben. Ook de aanname van nieuwe studenten en personeel zullen we op deze wijze gaan vormgeven. De studenten die er nu zijn, kunnen het bijna niet geloven. Hun mening telt écht mee en is zwaarwegend zelfs, mits ze de argumenten goed kunnen verwoorden. En dat is oefenen. Erg bijzonder. En zeer leerzaam.Volgens mij dan.



woensdag 19 september 2012

Geluk

Vorige week had ik het geluk naar twee bijzondere mensen te mogen luisteren. Meester Kanamori uit Japan en Claire Warden uit Schotland. Heel enthousiast en vol humor vertelden zij over wat zij belangrijk vinden voor de ontwikkeling van kinderen en de omgang met volwassenen. In mijn notitieboekje schreef ik kreten als:

'alles draait om de relatie'
'er is altijd nog wel een plekje in je hart voor iemand erbij'
'als één kind niet gelukkig is, is niemand gelukkig'

en ook:

'het spelen is teveel gepedagogiseerd'
'een kind springt echt niet in een regenplas om zijn/haar motoriek te oefenen'
'volwassenen die delen in de verwondering van kinderen maken de ontdekkingen waardevol'

Gelijkgestemden ontmoette ik. Heerlijk. Vaak moest ik tijdens de lezingen denken aan de Kanamori's in Den Horn, of de prachtige Claire Warden taferelen rond de Toermalijn. Zo jammer dat het schooltje er niet meer is. Want dat is gelijk ook het grootste nadeel van werken met kinderen à la Kanamori. Het hartzeer dat ik voel nu ik niet meer kan werken met al die kinderen die nog steeds in mijn hart wonen. Tamelijk hartverscheurend. De ouders probeerden me vorig jaar te troosten met een prachtige quote van dr. Seuss: 'huil niet omdat het voorbij is, maar lach omdat het gebeurd is'. En dan prijs ik me gelukkig dat ik hun juf mocht zijn.

maandag 10 september 2012

Spijbelen van de wereld

Het is 3 minuten voor 3, op maandag 10 september 2012. Mijn eerste blog. Wat onwennig, aarzelend en zenuwachtig ben ik. Precies het gevoel waarmee ik al enkele maanden opsta en ook weer naar bed ga. Ik heb last van onzekerheid, verwarring en twijfels. Ik vlucht in fietsen, hardlopen, piano en gitaar spelen, schilderen en nu bloggen. De paar opdrachten die ik had, probeer ik zo goed en zo kwaad als het gaat te volbrengen. En verder is het zoeken. Onder ogen zien. Proberen. Vallen en weer opstaan. Orde proberen te scheppen in de chaos. In mijn huis, waar dat met 2 pubers, een hond en 3 katten, niet makkelijk is en in mijn hoofd. Dat laatste is het lastigst. Vandaar dit blog.

Vorige week ben ik een paar dagen in Drogeham geweest. Ook daar twijfels. Kan ik dit wel? Moet ik niet wat? Wat als de kinderen die hier komen, getraumatiseerd en beschadigd, het hier niet vinden? Wat dan?

Ik was dit weekend op Schier. Daar voelde ik zo duidelijk dat ik rust nodig heb. Bij thuiskomst constateerde ik dat mijn agenda vol staat. Met deels erg leuke dingen hoor; wie wil er nou niet naar Kanamori? Of naar een conferentie van Kind van Nature. Maar rust. Niets doen. 's Ochtends het gevoel hebben dat alles nog mogelijk is, de dag open en blanco voor je ligt. Boven mijn computer hangt een oude column van Pieter Hilhorst. De titel is 'spijbelen van de wereld' en gaat over mensen die dit extreem ver doorvoeren. Het betere 'nu even niet', zeg maar. Hoewel ik de neiging van struisvogels ken, wil ik niet langer vluchten. Ik ga de was ophangen.